ابوالحسن و ابوالقاسم نيز خوانده مىشد . و لقب او سرور عابدان ، زين‌العابدين ، ساجد و ذوالثّفنات است ؛ از آن رو اين لقب را دادند كه مواضع سجده‌اش از زيادى سجده مانند پينه‌هاى زانوى شتر مىشد . « 1 » 11 - ابن شهرآشوب مىگويد : لقب آن حضرت زين العابدين و سيدالعابدين و زيور شايستگان و وارث علم پيامبران ، وصىّ اوصياء ، خزانه‌دار وصاياى سفيران الهى ، رهبر مؤمنان ، مشعل فرمانبرداران و خاشعان ، متهجّد ، پارسا ، عبادت‌گر ، ميانه رو ، سجده كننده ، ذوالثّفنات پيشواى امت و پدر امامان زيرا كه فرزندان حسين عليه السلام از نسل او به دنيا آمدند . و كنيه‌اش ابوالحسن بود ولى كنيه ويژهء آن حضرت ابومحمّد بود و به وى ابوالقاسم نيز مىگفتند . « 2 » 12 - اربلى مىنويسد : اما نام وى على بود ، امام حسين عليه السلام پسر ديگرى بزرگتر از او داشت كه در حضور پدرش روز عاشورا به شهادت رسيد و طفل خوردسالى داشت كه تيرى از طرف دشمن به او اصابت كرد و او را نيز به شهادت رساند كه همهء اينان على نام داشتند . اما كنيهء آن حضرت مشهور به ابوالحسن و به قولى ابومحمّد و به قول ديگر ابوبكر بود . و اما لقبش ، او را القاب زيادى بود كه اطلاق مىكردند ؛ مشهورترين آنها : زين العابدين ، و سيدالعابدين ، زكى ، امين و ذوالثّفنات بود ؛ گويند : علت ملقب شدن به زين العابدين ، آن بود كه وى شبى در محراب عبادتش در حال تهجّد ايستاده بود شيطان به صورت اژدهايى در نظر او مجسم شد تا او را از عبادتش باز دارد ، ولى اعتنايى به او نكرد ؛ به سمت انگشت

--> ( 1 ) - اعلام الورى : ص 251 . ( 2 ) - مناقب : 2 / 269 .